Het is eigenlijk 3 januari in ons hotel dat als een warme bad aanvoelt en ik dit verhaal schrijf. Gedurende de afgelopen jaren is Zuid Korea op de radar gekomen van de Nederlandse toerist. De zogenaamde K-wave, waaronder K-pop, K-food en K-beauty, zijn steeds populairder in het westen en zeker ook Nederland.
De laatste volledige dag in Seoul, de laatste volledige dag van deze vakantie in the Land of the Morning Calm en dat moeten we natuurlijk in stijl afsluiten; in Gangnam Style.
Tot ongeveer 1910 waren de jaren redelijk goed voor het verenigde Korea, maar in dat jaar viel Japan binnen en deze overheersing duurde tot de capitulatie van het Japanse Keizerrijk na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.
Op onze 30 jaar + 1 dag en 30 jaar + 2 dagen zijn we vooral lui en deze dagen staan natuurlijk in het teken van het afscheid nemen van 2025 en het begroeten van 2026.
Ik heb er al op gewezen, we hebben wat te vieren! Vandaag reizen we naar onze eindbestemming; de fantastische stad Seoul, we ontbijten, we lunchen fantastisch Japans, dineren heerlijk Chinees, maar deze dag staat vooral in het teken van onszelf.
De reden van ons bezoek aan Jeonju is geweest om weer wat cultuur en historie op te snuiven, na het drukke en soms chaotische Busan. Was het in Gyeongju de Silla dynastie zorgde voor de cultuur en historie.ter plekke. Hier is het de Joseon Dynastie.
일요일, uitgesproken als: il-yoyl, oftewel: Zondag. Waarbij il, zowel zon, als dag kan betekenen. Maar het is onze eerste en enige volledige zondag van deze vakantie hier in Zuid Korea. Voor ons is het vooral een reis-, maar ook rustdag.
Squid game is misschien niet de meest bekendste TV serie, maar het is een absolute cult. De serie uit Zuid Korea gaat over mensen met enorme schulden, die ze kunnen aflossen door het goed uitvoeren van talloze kinderspelletjes. Doe je het niet goed? Helaas; Game over. Letterlijk, want je overleeft het niet.
Voor het eerst deze vakantie hebben we beide een goede en voldoende lange nachtrust. Dus de jetlag lijkt voorbij. We worden dan ook pas best laat echt wakker en dat kan ook prima, want we hebben gisteren al besloten om geen gebruik te maken van het ontbijtbuffet.
Vandaag nemen we afscheid van onze eerste Hanok, de traditionele Koreaanse woning, maar vooral de geweldige eigenaren, die ons altijd, zelfs diep in de nacht, voor ons klaar stonden om te helpen.
Gisteren was de adrenaline van een nieuwe reis uitgewerkt. Een fenomeen dat we herkennen van eerdere reizen, zeker van de reizen buiten de comfortzone om. Het is miezerig, Gyeongju is niet als de hoofdstad Seoul en wederom denk ik… waarom?
Ergens tussen alle beschreven indrukken heb ik ook gezegd dat ik een soort van light versie van deze blog zou publiceren, maar gezien het woorden tal van de eerdere verhalen dit avontuur is dit nog niet helemaal gelukt. Ik ga ervan uit dat dit nu wel wel het geval is. Het programma van vandaag en de voorbereidingen van gisteren zien er veelbelovend uit.
Oftewel een kikker in de put. Een Koreaans gezegde dat betekend zoiets I iemand niet wil en kan acclimatiseren wennen aan het onbekende. Iets wat wij natuurlijk niet willen zijn, maar omdat te bewerkstelligen hebben we wel speciaal een dag gereserveerd om te acclimatiseren.
Een reis van een duizend Li begint altijd met een eerste stap. En zo wil ik ook het begin van deze reis naar het land van de ochtendrust beschrijven. De eerste stap is natuurlijk al gezet, eind november, zoals ik in het eerste verhaal van dit avontuur heb geschreven. De voorbereidende stappen zijn, zoals beschreven, ook al gezet en in dit verhaal beschrijf ik hoe de voorbereidingen hebben uitgepakt en hoe de eerste echte schreden in Zuid Korea zijn uitgepakt.
Het is vrijdagavond 19 december 2025. Het laatste biertje in de binnenstad van dit jaar is een uurtje geleden genuttigd, we hebben nu beiden vakantie, de koffers staan klaar om morgen gepakt te worden, bedenk ik me, wederom, wat een gelukkig stel we zijn.
In tegenstelling tot de laatste twee dagen, is vandaag de wekker onverbiddelijk en zitten we al om negen uur aan het ontbijt en rijden een half uur later, aan de linkerzijde van de weg, weg van ons laatste hotel in Groot Brittannië. Op weg naar Dover, want vandaar vertrekt de veerboot naar Duinkerken.
We hebben heerlijk geslapen en vervolgens ontbeten in onze herberg in Ball Hill, een gehucht met tweehonderd inwoners, die volgens mij allemaal gisteren in de herberg hebben gegeten of gedronken. Maar nadat de herberg gisteren om 10 uur ’s avonds dicht ging was het er heerlijk stil in onze gekoelde kamer. Hoe anders was dat gisteren in Oxford.
Om allerlei redenen, die ik later verklaar, hebben we geen haast en na wat huishoudelijke klussen hebben we pas om half één een pret moment, die dus meer als lunch dan ontbijt fungeert. Vervolgens wandelen we wat door deze stad, om naar de start te lopen van wat één van de hoogtepunten blijkt te zijn van deze vakantie; wij krijgen een rondleiding door de gebouwen die Oxford University vormen.
We hebben genoten van Bath, waar we op deze zondag nog een ontbijtje eten bij een lokale koffie- en broodjeszaak, om vervolgens de auto op te halen, te parkeren bij het hotel, vol te laden en vertrekken naar onze volgende bestemming, de universiteitsstad Oxford. En zo reden we rond een uur of elf uit Bath met Apple kaarten op standje toeristische route. Ik wist niet van het bestaan, maar Robert heeft die geheime knop blijkbaar weten te vinden.
Wat een heerlijk hotel, met twee majestueuze bedden inclusief een heerlijk, bijna onhoorbare, airco. En daar maken we de afgelopen nacht bijna 10 uur gebruik van, om vervolgens een simpel ontbijt te nuttigen bij mijn pret moment. Gedurende mijn laatste verhaal was ik volledig onduidelijk over de bestemming waar we nu zijn, behalve dat het anders is dan we deze reis hebben meegemaakt.
Vandaag is de dag van de langste rit hier op het Britse eiland en vertrekken we uit het mooie Wales, waar we nu al van weten dat we te weinig aan dit gedeelte van Groot Brittannië hebben besteed. Het is voor nu niet anders, maar deze lange rit besteden we nog redelijk wat tijd in Wales, met al haar natuurschoon.
Het was voor mij een onverwacht goede nacht in het oude station van Betws-y-Could. Ik houd niet van quirky, al is het appartement door een beroemde ontwerper gestileerd. Nee geef mij maar een luxe zakenhotel, met airco en vooral geen Perzische tapijten op de vloer. Maar eerlijk is eerlijk, de fan deed zijn werk goed en het bed lag heerlijk en zo heb ik bijna 9 uur achter elkaar geslapen. Voor mij een zeer quirky fenomeen, want meestal is 5 tot 6 uur wel de standaard.
Wat een heerlijke dag hebben we gisteren gehad en daarom besluiten we vandaag tot twee dingen. Als eerste slapen we uit, maar zijn we vroeg genoeg voor een ontbijt hier in het hotel. Ten tweede besluiten we niet naar Manchester met de trein te gaan, want gedurende de bustocht van gisteren bleek wel dat we nog lang niet alles in The Pool hebben gezien.
Wat een geweldige roadtrip hebben we toch bedacht. Van grote steden, meren, dorpen,mensen en het is tot nu toe, allemaal goed. Zo ook was ons ontbijtje bij Sainsbury om vervolgens uit Windermere te vertrekken. We hebben te weinig gedaan met het dorp, maar ook met het Lake District. Het weer is te slecht, iets waar we niets aan kunnen doen, alhoewel we wisten dat dit een doorstart plaats was naar de volgende grote stad.
Terwijl ik dit tik, heb ik zojuist de meest magische mysterieuze tour achter de rug en wat hebben we daar op allerlei manieren van genoten. Terug naar `Glencoe, waar we ’s ochtends wakker wordt met een ontbijtmand waar we in badjassen heerlijk van genieten, maar ook weer redelijk snel afscheid van moeten nemen om naar onze volgende bestelling te rijden, midden in het Lake District.
Nadat we voor ons doen heerlijk uitslapen gaan we naar mijn eerste pret momentje en dat is een heerlijk ontbijt bij Pret-a-Manger. Even geen geheister met eggs, bacon, sausages and white beans in. tomato sauce, nee gewoon een pistoletje ham met appelsap. Laat duidelijk zijn dat dit geen klacht is. We hebben hier in Groot Brittannië heerlijk gegeten, met hier en daar de gebruikelijke teleurstellingen.
Het is zaterdagavond 7 juni, kwart over 10 lokale tijd, we verblijven in het Lake District nadat we vandaag The Dear Green Place eerder deze ochtend hebben verlaten. Ik ga met mezelf weer een keer de 1 uur challenge aan. 1 verhaal in een uur inclusief foto’s gepubliceerd op het net. Soms heb ik van die uitdagingen nodig, want anders verzand ik in een verhaal en geniet te weinig van de dag waarin we nu leven.
Vandaag nemen we met wisselende gevoelens afscheid van alle elementen vanAn t-Eilean Sgitheanach, the Isle of Skye. De natuur is geweldig, de weer elementen soms gewelddadig, de mensen meer dan vriendelijk en ons te kleine hotelkamer te licht en te klein.
Als schrijver van een dagelijkse blog is het niet altijd makkelijk om weer een unieke en/of grappige titel van het verhaal te bedenken. Dit zo’n verhaal en daarom heb ik gekozen voor “An t-Eilean Sgitheanach” wat de de Schots-Gaelische woorden zijn voor het Engelse “Isle of Skye”. In het Nederlands is dat dan weer “Het eiland van kunstleer”. Overigens is dat niet mijn eigen grap, maar die van MvL, waarvoor ik haar hartelijk dank als je het een leuk grapje vindt.
Fort William was helemaal ons plaatsje en alhoewel het gezellig was, werd het gisteren avond niet al te laat. Het was dan ook een maar een zondagavond hier in een dorpje in de Schotse hooglanden en ook hier moeten de hooglanders, net als de laaglanders, weer vroeg aan de slag. Weliswaar, de eerstgenoemde aan het werk en de laatstgenoemde als toerist op pad. En zo om kwart over acht de een aan een Engels ontbijtje en de ander aan een fruit ontbijtje, om al om kwart voor negen zaten we in de auto.
Achteraf kan ik nu zeggen dat het de laatste dag in E-din-burg het gezellig was en het daardoor te laat werd, waardoor we vandaag te laat vertrekken naar onze volgende bestemming. Na een snel ontbijtje in het Wilde appartement rollen we onze koffers naar de geparkeerde auto, laden we ze in de auto om vervolgens de Schotse hoofdstad rond een uur of half elf achter ons te laten.
Gisteren hebben we onze dag van vandaag al helemaal bedacht. Dus even geen English Breakfast, maar ook de Schotse kroonjuwelen kunnen ons gestolen worden. Overigens dat laatste feit wordt wel mede ondersteund door het gebrek aan kaarten deze hele dag. Gisteren zijn we muzikaal, maar niet al te laat geëindigd. Toch stappen we de Pret-a-Manger pas om half elf binnen, waar we, vrij-van-gebakken, simpele broodjes eten en vruchtensappen drinken.
Nadat we gisteren zonder problemen naar Bamburgh zijn gereden, zien we vandaag vol vertrouwen tegemoet om naar de grote stad Edinburgh te rijden. Maar dat kan natuurlijk niet zonder een goed Full English Breakfast, die we beide iets minder full maken door het schrappen van de blood pudding, oftewel bloedworst. Na het stevige ontbijt is de auto snel gehaald en de koffers ingeladen om op weg te gaan richting Auld Reekie. En et als gisteren kiezen we niet voor de snelweg, maar een route langs de prachtige kust van Northumbria.
Wat een heerlijke nacht hebben we gehad in het nieuwe hotel Dakota in Newcastle Upon Tyne, wat we afsluiten met een even fantastisch ontbijt. Het nadeel van een Europese vakantie is, dat ik zeker in het begin niet meer de ochtenden vroeg heb om een verhaal te tikken en zo schrijf ik dit verhaal in een leuke pub ergens in de avond in Edinburgh.
Ondanks de waarschuwingen voor hoge golven, die te zien waren op de schermen van het schip, bleef de avond en nacht rustig aan boord van de King Seaways en hebben we al wiegend heerlijk geslapen, om rond een uur of zeven Nederlandse tijd wakker. Voor deze overtocht niet zo relevant, maar de boot voert altijd de tijd van centraal Europa. Dus als je vanuit Engeland vaart, kan het zo maar zijn dat je je reservering met een uur mist. Of dat nu een uur te vroeg is of te laat, daar heb ik nu even geen zin in om dat te berekenen.
Vandaag is een reisdag, waar we zelf heel weinig inspanningen voor hoeven te doen. Het enige wat wij hoeven te doen vandaag zijn de ritsen sluiten van de tassen en koffers, ze verplaatsen naar de auto en vervolgens de auto te verplaatsen naar de haven van IJmuiden. Die laatste taak is overigens alleen door Robert uitgevoerd. En zo gebeurt het dat we rondom 11 uur in de auto zitten en afscheid nemen van ons hoekpaleis om anderhalve uur later bij de woning voor de komende 18 uur aan te komen; The King Seaways.
Het is maandagavond 26 mei 2025 en het is voor de allereerste keer dat ik thuis zit om het eerste verhaal van een nieuw avontuur te schrijven. Meestal schrijf ik zo’n eerste verhaal op Schiphol de dag voordat we naar een ver oord vertrekken en dat verre oord was meestal de Verenigde Staten.
Wat hebben we een fantastische vakantie gehad in de Lone Star State. De natuur, de steden, maar vooral de mensen zijn geweldig. Gelukkig zien we achteraf de positieve dingen van deze vakantie in de staat Texas. De negatieve dingen hebben we achter ons gelaten en kan worden gelezen over de dag van 18 juni 2024. En ja de warmte, daar gaan we het maar niet meer over hebben.
Na de prima dag van gisteren, word ik vandaag anders wakker. Gisteren werd ik moe en niet helemaal stabiel wakker. Vandaag, hetzelfde als gisteren + meer. Laat duidelijk zijn, dat onze vakanties geweldig zijn, maar niet altijd even goed voor de gezondheid. Maar tot nu toe heb ik problemen, als ze er waren, altijd weg kunnen slikken met twee paracetamols en de inhoud van een flesje cola. Helaas…..
Dallas was heet, maar meer dan goed. We verbleven in een hotel, wat met stipt onze nummer 1 ooit is geworden. Ga je ooit naar deze prachtige stad, verblijf dan in het Kimpton in Deep Ellum. Het kost een duit of twee, maar het is drie duiten waard om daar te zijn. Het is niet alleen het comfort, maar ook de betrokkenheid van de mensen die er werken. En die betrokkenheid viel meteen op, omdat het personeel zich af vroeg, waarom ik niet bij het ontbijt was.
The Big D. Triple D had het ook gekund. Het zijn een paar van de bijnamen van Dallas en deze bijnaam sprak het me meeste aan (wink, wink). Het was in 2009 ons startpunt van onze verkenningstocht van het zuiden van de Verenigde Staten. En bijna op de dag af zijn we er 15 jaar later weer.
Als ik nummers in het Engels ga uitschrijven, dan zou de bezoeker kunnen weten dat wij een bepaald type museum…
We zijn in Fort Worth! 15 jaar geleden wilde ik deze stad al bezoeken, omdat dit Cow city is! Hier lopen de stoere mannen met de cowboy hoeden en de cowgirls zijn natuurlijk ook en net zo prominent aanwezig.
Na een snelle Starbucks zetten we Apple kaarten op ons hotel in Fort Worth, terwijl we zeggen; Dit gaat een saaie rit worden. Boy, wat zaten wij fout! Dit is een rit over de highway, een graadje minder dan de snelweg, maar niet of nauwelijks minder hard. Waar we eerst het uitzicht hebben over akkers, jaknikkers en ja, wederom niets., wordt het later echt heel anders.
We hebben geen haast vandaag, dus slapen we een keer goed uit. Dat kan ook, want Lubbock heeft weinig te bieden voor een stad van 310.000 inwoners. En zo rijden we rond een uur of 12 naar ons lunchadres: Cast Iron Grill. Een grote tent, waar de heer wordt geprezen en het zit vol met bijna alleen maar blanke, te dikke mensen en hun kinderen.
De biertjes en cocktails waren lekker gisterenavond, maar de tijd deze ochtend is toch onverbiddelijk. Dus gaat de wekker om half acht, douchen we, nemen we een licht ontbijt bij de koffieboer uit Seattle en rijden we rond negen uur uit El Paso. We beginnen zo vroeg omdat we de langste rit van deze reis gaan ervaren, waar we ook nog eens een uur gaan verliezen en we een Nationaal Park willen bezoeken.
De bedden van ons hotel doen volledig hun taak, misschien te goed zelfs, want zonder wekker worden we voor ons doen op vakantie laat wakker en verlaten we het hotel rond 11 uur om naar Starbucks te lopen voor een wat normaler ontbijtje.
Het was niet laat gisteren, maar ook niet vroeg deze ochtend. We kunnen het rustig aan doen vandaag, want de…
We komen beide tot de conclusie dat Terlingua een fantastische ervaring is, maar na twee overnachtingen is het ook goed zo. Dat komt door alle kleine minpunten, die bij elkaar opgeteld het voor nu klaar is.
Het was te gezellig gisteren, dus niet al te vroeg vanochtend maar tegen half elf in de ochtend gaan we naar de ontbijttent in Terlingua: Espresso Y Poco Mas. Vertaald espresso en weinig anders, maar ze hadden we ontbijt burrito’s op het menu staan en dat hebben we dan ook genomen, alhoewel ik dit met enige tegenzin deed.