Ondanks het korte bezoek aan Vilnius, hebben we het beide als meer dan geslaagd gevonden en ronden het af met een prima, normaal, ontbijt in het hotel. De gereserveerde plek om ons monster op te laden heeft volledig voldaan aan dat wat het moet doen. 100% accu, waardoor we met vliegende vaart dit mooie land en de laatste Baltische Staat kunnen gaan verlaten. Zoals in de andere twee Baltische Staten zijn de wegen goed en hier in Litouwen zijn de snelwegen nog beter.
Zoals ik gisteren al heb beschreven zijn snelwegen met een snelheid van meer dan 120 kilometer per uur niet het beste voor het percentage van de accu en daarom vlak voor de grens met Polen snelladen we de auto nog even op naar 80%, terwijl we weer een hotdog eten bij Circle-K. De grens tussen Polen en Litouwen is een bijzondere grens, genaamd de Suwałki Corridor. In vogelvlucht is het slechts 65 kilometer tussen de Russische enclave Kaliningrad en de vazalstaat Bellarus; oftewel Wit Rusland. Het wordt gezien als de achilleshiel van de NATO, die overigens weer resideerde in ons hotel in Vilnius. Als Rusland zou willen en deze 65 kilometer wordt ingenomen door Poetin, dan zijn de Baltische Staten, lid van de NAVO, afgesloten van het vervoer via land van militaire ondersteuning. Een meer dan precaire situatie, alhoewel ik denk dat nummer 47, op dit moment de echte achilleshiel is van het bondgenootschap.
Wij slechten de corridor zonder moeite, behalve dat we dan ons paspoort moeten laten zien. Voor het eerst deze vakantie.
En zo rijden we Polen in, het vierde nieuwe land van ons samenzijn en misschien wel de meest bijzondere. Want beiden hadden we niet kunnen vermoeden dat we dit land zouden bezoeken. We hebben een stelregel. We willen graag geld uitgeven aan onze vakantie, maar niet in landen waar we, als homo’s, de doodstraf, gevangenisstraf, etc. kunnen krijgen. Maar natuurlijk ook niet naar een land waar meer dan 25 homo-vrije zone’s waren ingesteld. Dit was tot 16 mei 2025 nog steeds het geval in dit land. Ingesteld door ultra-conservatieve PiS partij in 2020, maar afgeschaft door rechters. Let wel, dat is maar net een jaar geleden. Dit type maatregelen is één van de redenen dat we er nu voor kiezen om niet naar de USA gaan. Vanwege de sfeer die nummer 47 weet te creëren.
Bij binnenkomst verlaten we al snel de snelweg en rijden we via glooiende wegen naar het plaatsje Mikołajki. Een dorpje gelegen aan het grootste meer van Polen; Śniardwymeer. Daar hebben we gekozen voor het hotel met dezelfde naam als het plaatsje en het overtreft onze verwachtingen. Terwijl de receptie op vaste land is, is het hotel verderop in het meer volledig gebouwd op vlonders.
Vakantie is niet alleen druk zijn, het is het vinden van momenten van rust. Dat vinden we hier. We lopen nog heel even naar het dorpje om wat boodschappen te doen, maar verder verlaten we het nieuwe eiland gemaakt van vlonders niet. We eten er meer dan prima en passen onze reis aan, zodat we nog wat meer rust kunnen ervaren… Alhoewel een extra dag in Gdansk is misschien niet het meest overtuigende bewijs van dat idee. Toch is de reis nu meer evenwichtiger; we reizen minder, blijven langer in de volgende steden en kunnen die aankomende steden verdelen over drie dagen, niet twee dagen. We gaan meemaken of het goed gaat uitpakken en of we er goed aan hebben gedaan om het Tatra gebergte over te slaan? Wellicht zullen we dat nooit weten.
