Wat mij betreft lukt het opstarten niet helemaal vandaag. Ik merk dat er een bepaalde rust over me heen daalt en dat maakt me best moe, maar goed, we gaan door. Dat is het voor-, en tegelijkertijd een nadeel van een roadtrip.
Ik stel het ontbijtmoment zo lang mogelijk uit terwijl ik nog in bed lig, waardoor we geforceerd zijn om een broodje te halen bij de dichtstbijzijnde Circle K; de lokale BP-/Shell-keten hier in Letland.
Helemaal prima voor nu! En rond een uur of 11 verlaten we Riga, om een uur later ons volgende land te bereiken: Litouwen, op weg naar haar hoofdstad Vilnius. Onze “elektrische oplaadplanner” zegt dat we ergens in Litouwen moeten gaan opladen, want anders redden we het niet naar de hoofdstad. Terwijl we met een gemiddelde snelheid van 90 kilometer per uur dat punt bereiken, lijkt het alsof opladen helemaal niet nodig is. We hebben nog genoeg energie om Vilnius te bereiken. Goed dat we het toch hebben gedaan, want gedurende het nuttigen van een hotdog laadt de auto op naar 80% en rijden we weer verder. Verder via snelwegen, en dat zuipt toch meer juice dan 90 km/u.
Om 3 uur komen we aan in Vilnius en treffen een gereserveerde plek aan in ons hotel om onze bak weer te voorzien van 100% juice.
Net als ons hotel is Vilnius het tegenovergestelde van wat we zijn tegengekomen in de twee eerdere Baltische Staten. Qua look & feel is dit veel meer een Oost-Europees land. Het hotel is comfortabel, maar zeker gebouwd in de periode van het Oostblok. Maar het grootste verschil zit hem in de mensen. Waar de Esten en Letten wat onderdanig en introvert zijn, is de gemiddelde Litouwer veel trotser en extroverter. Dat heeft alles te maken met de geschiedenis. Ooit was dit een van de grootste landen van Europa. Iets wat ik niet wist. En ze wisten hun eigen identiteit te bewaren gedurende de vele bezettingen.
Het extroverte wordt wel heel duidelijk als we de stad in een uur gaan ontdekken. We zijn hier maar een dag, omdat we dit de minst interessante vonden van de drie Baltische hoofdsteden. De korte ontdekkingsreis wordt wel heel roze vandaag. Want veel mensen hebben extroverte, roze kleuren aan.
Nu gebeurt het regelmatig dat we onbedoeld een gay pride aandoen. Maar deze roze kleuren hebben alleen maar te maken met de nationale trots: Pink Soup. En ze hebben hier een driedaags festival, waarbij elk zichzelf respecterend etablissement wel een roze soep verkoopt. Of roze ijs, oliebol, pannenkoek, etc. Je begrijpt het.
Pink Soup is een koude soep gemaakt van gefermenteerde melk, rode bieten, aardappelen en ei. En na een uur wandelen komen we aan bij een restaurant dat bier en roze soep verkoopt. Eindelijk dan een lokaal gerecht wat ik kan nuttigen. Nogmaals: de Litouwers hebben echt geen identiteitscrisis, niet qua ego, maar ook niet qua voedsel.
Verder valt er weinig te vertellen over deze relatief korte stop in Litouwen. We eten heerlijk Peruaans, bedenken hoe we de reis verder gaan invullen en liggen alweer, zoals grijs op reis betaamt, voor middernacht op bed. Morgen ons vierde nieuwe land.
Oh ja, in mijn eerste verhaal schreef ik over het feit dat deze vakantie hier en daar toch wel schuurt. Deze stop is er een van. Terwijl we aan het begin van ons verblijf in Vilnius uitkijken over de skyline van deze stad, valt vooral op dat er een spandoek hangt met de tekst: “Poetin, The Hague is waiting for you”, oftewel: “Poetin, Den Haag wacht op je” om veroordeeld te worden. De haat voor de Russische leider is intens in de Baltische Staten. Wij zelf denken er niet anders over. Maar waar het schuurt, is dat acht dagen geleden de inwoners van de stad de schuilkelders in moesten omdat Poetin de Oekraïense drones via GPS-manipulatie de kant van dit land heeft opgestuurd. We zijn misschien “avonturiers”, zo verkopen we onszelf af en toe, maar dit…
Er is niets gebeurd, we hebben ons vermaakt in deze stad. Maar vrijheden zijn hier toch een stuk minder zeker.
