Overal op het interweb lees je dat je als naar Krakau in Polen zijn er twee Must-Do’s. Weet je wat, we bezoeken vandaag Krakau en laten we nou op weg van Zakopane naar Krakau, met slechts een paar kilometer omrijden, de eerste must-do tegenkomen.
We zitten echt wel in een rustige vakantie-vibe en zijn vanochtend misschien net iets te laat met het opstarten, ontbijten en inpakken.
Als je dan dezelfde weg terug op het laatst een verkeerde afslag neemt, wordt het allemaal wel heel erg krap. Maar het komt goed en precies om half een in de middag sluiten we aan in de lijn voor de Engelse rondleiding van Kopalnia
Soli Wieliczka; de zoutmijnen van Wieliczka.
Dit is geen actieve mijn meer, maar ze hebben het opengesteld voor het publiek. Het gehele mijncomplex heeft 245 kilometer aan tunnels en kamers. Het heeft 9 etages en uiteindelijk zal de Eiffeltoren passen qua diepte.
Wij gaan dit natuurlijk niet allemaal bezoeken, wij houden het bij een wandeling van slechts 3,6 kilometer, 3 etages en een diepte van 135 meter.
Dat betekent in etappes 800 treden naar beneden, waarvan de eerste, meteen in het begin, de meest uitdagende is. Met mijn hoogtevrees duimde ik voor niet van die metalen roosters als treden, maar gelukkig bleken het allemaal robuuste houten, niet doorzichtige, treden te zijn. 320 treden verder lopen we de eerste zouthal in, waar het eerste zoutenstandbeeld staat van de beroemde Poolse wetenschapper: Copernicus.
Van hal naar hal lopen we en ze worden vaak alleen maar indrukwekkender. Vooral de ondergrondse kapel is ongekend, met schilderijen uitgehouwen in de zouten muren en de kroonluchters zijn voorzien van zouten ornamenten.
Hij wordt gezien als de eerste echte bezoeker/toerist van deze mijnen. En zo worden gedurende de ruim twee uur durende rondleiding verteld over de historie van deze mijn, wat af en toe opgeleukt wordt door indrukwekkende kamers, verhalen, sagen en imposante standbeelden. Allemaal van NaCl; de chemische benaming voor zout, zelfs dat spul wat in jouw potje zit wat je bij de Euroma kruiden en specerijen hebt staan. Althans daar gaat onze Spice-boy vanuit.
800 stappen naar beneden blijkt gelukkig niet 800 stappen omhoog. We gaan gelukkig met de lift die werd gebruikt door de mijters, toen deze nog actief werd gebruikt.
Andere meevaller was de afgelopen twee uren. Want terwijl het buiten benauwd 30 graden is, is het in de mijn ongeveer de helft van dat getal. Als we de voorspellingen mogen geloven, krijgen we straks een spectaculair spel in de lucht en halveert de temperatuur bovengronds ook de komende dagen, wat gepaard gaat met de nodige diwaterstofoxide, oftewel water.
De rit naar ons volgende Autograph hotel, dit maal in Krakau, lijkt niets voor te stellen, maar blijkt door opbrekingen lastiger te bereiken, door diverse opbrekingen.
Nadat we de auto aan het juice hebben gelegd, nemen wij een goudgele juice en plant de een de invulling van de komende dagen en post ik het verhaal van gisteren en eergisteren en schrijf het verhaal over onze zoutige ervaringen vlakbij Krakau.
Het is letterlijk noodweer in Krakau. De hele dag krijgen we berichten dat het code Oranje is en dat we ons in veiligheid moeten brengen. Net als in Nederland, valt het wel mee, maar we hebben de plu nodig om redelijk droog naar restaurant Starka te lopen, waar we heerlijk authentiek Pools eten, wederom.
Vanwege de massieve regenbuien, vinden we ons hotel helemaal prima en nuttigen daar een afzakkertje. Ik ben op ditzelfde moment het verhaal aan het schrijven en vermoed dat het weer niet al te laat gaat worden.
Conclusie wel, een fantastische zoutige dag hier in Krakau. Hopelijk is het weer morgen okayish, maar het ziet er niet best uit.
