Je begrijpt dat het gisteren een rustige volledige dag was op de Baltische Zee, op weg naar Helsinki. Alhoewel we het beiden op totaal verschillende manieren hebben beleefd.
Al snel worden we door de, te luide luidsprekers van de boot, uitgenodigd voor het ontbijt. Wat ik meemaak en ondertussen weer een broodje kaas met appelsap mee terugneem naar onze kajuit.
En zo maken we ons op voor het schip te verlaten. Rond een uur of 11 lokale tijd rijden we met de BMW uit het ruim en lijkt het ruim van Robert ook z’n leegte heeft weten te bereiken. Alhoewel we daar van te voren niet zeker van waren hebben alle denkbare noodmaatregelen te bedenken in de auto meegenomen. Als ik MvL zou zijn geweest dan had ik hier in geuren en kleuren over weten uit te wijden. Ik doe dat niet, maar je kan je enigszins voorstellen en bedenken welke voorzorgsmaatregelen we hebben genomen. Vooral voor Robert, maar ook ter bescherming van onze dikke, vette BMW 😊
De rit van de haven naar ons hotel in hartje Helsinki verloopt vlekkeloos; rijtechnisch, maar ook voor Robert en de BMW (sorry lief, dit grapje moest gemaakt worden).
Het wordt geen wilde dag vandaag en we proberen weer rust te nemen in een geweldig hotel met bijbehorende kamer; genaamd het Lapland Hotel Bulevardi. Absolute aanrader midden in de design wijk van Helsinki.
Het voordeel van deze stad onder deze omstandigheden is dat wij hier al een keer zijn geweest. Waardoor we geen drang/dwang/urgentie voelen om de stad meteen te ontdekken. Een grappig feitje is dat gedurende ons eerste bezoek aan de Finse hoofdstad, ik de eerste dag ziek was.
Na een uur rust in de hotelkamer neem ik het initiatief om de dichtstbijzijnde, letterlijk om de hoek, Apteekki (apotheek), te bezoeken om wat onrust onderdrukkende middelen voor het ruim aan te schaffen.
Naast de flessen water die ik heb aangekocht in de supermarket zijn dit wel de handelingen van deze middag en zit ik heerlijk op het terras van het hotel mensen, auto’s en trams te kijken die voorbij gaan aan de luxe straat Bulevardi (boulevard).
Later, na het innemen van de medicijnen, verschijnt Robert en genieten van de omgeving, proberen we zo min mogelijk koeienkoppen te verzamelen (Take5!). Iets wat Robert veel beter weet te doen als ik. Uiteindelijk eten we traditioneel Laps in ons eigen hotel. Robert, een boerenkool gerecht. Ik ga voor de schnitzel van Rudolf de red-nosed (rendier). Werkelijk geweldig.
Robert is nu naar bed, ik publiceer het verhaal onze heenreis en besteed nu de laatste woorden aan het verhaal van vandaag. Hopelijk kunnen we morgen gaan genieten van deze fantastische stad met vrolijke mensen; de Finnen zijn immers het vrolijkste volk ter wereld en dat is echt merkbaar. Waar we ook zijn vandaag, we worden altijd met een glimlach begroet, met de woorden: Hei, Hoi, Moi of Moro. Je begrijpt ongetwijfeld wat daar mee bedoeld wordt. Morgen gaan we beleven of deze indruk van de Finnen zich voortzet. Heel weinig foto’s vandaag, behalve dan van onze auto geparkeerd voor het hotel.
P.S. Dit is het vijfhonderdste gepubliceerde verhaal op deze website. Trots!
