Van het concert des levens…. bla-die-bla…. Zat ik gisteren dus aan de bar een eerste verhaal te schrijven over dit avontuur, maar het was, en is, niet de situatie waarop wij hadden gehoopt. Ik schrijf het verhaal helemaal zonder Robert aan mijn zijde, want mijn mijn schat ligt in bed met een buikgriep in onze kajuit. Laten we er van uitgaan dat het een buikgriep is, maar tegenwoordig weet je het natuurlijk nooit op een schip 😊. De toiletrollen zijn niet aan te slepen en de bemanning kijkt verbaasd als ik voor de tweede keer extra rollen wil hebben voor onze kajuit. Het is een buikgriep, dus niets ernstig. Maar we hadden het ons anders voorgesteld toen we deze grote oversteek hebben gepland; Eerst met de auto naar eerst Travemünde en vervolgens per boot naar Helsinki.
Deze trip naar Helsinki had voor ons een rustperiode moeten inlassen, voordat we aan deze grote stedentrip beginnen. En vooral Robert is zo druk geweest de afgelopen periode met zijn, meer dan succesvolle, beurs. 30 uur op bed liggen lijkt rustig, maar natuurlijk niet in het geval van een buikgriep.
Het is misschien wel de beste tijd om dan maar ziek te zijn, want we hebben een druk programma voor de boeg. Dat is dan ook het enige pluspuntje.
Ik noemde 30 uur, want zo lang duurt deze reis met de boot van Travemünde naar Helsinki over de Baltische Zee van 1135 kilometer. En daar bovenop komt de reis met onze dikke, vette BMW vanaf Deventer naar de eerstgenoemde haven/badplaats. Die ook niet geheel vlekkeloos verliep, vooral door files rondom Bremen en Hamburg.
In Travemünde hebben we heerlijk gedineerd bij “Das Köstlich”, waar Robert wat eerste rommelingen ervoer, maar nog niets ernstigs. Vervolgens reden we naar de Skandaniviankai om daar twee uur te wachten, terwijl we nieuwe trucjes van onze BMW proberen uit te vinden.
Zoals verwacht, vloog de tijd voorbij en omdat we een elektrische bak hebben, mochten we als eerste de boot op rijden. Reden hiervoor is dat, als de Lithium Ion batterij van onze BMW in de fik vliegt, ze hem linea recta de Baltische zee in kunnen schuiven.
Tja, en verder valt er niet veel te vertellen… De kajuit is meer dan prima en het heeft een eigen toilet. Een niet onbelangrijk detail in dit geval. We hebben eten en drinken geregeld voor de reis naar Helsinki, maar ik alleen ben degene die daar gebruik van maakt. Op wat crackers en een broodje kaas na, die ik naar beneden breng naar onze kajuit.
En wat doe ik? Met pijn en moeite weet ik de website op orde te maken (de prehistorische 56K6 modem was beter), twee verhalen weet te schrijven en vooral op het dek aanwezig ben, want de Baltische zee is stil, de zon wordt niet gehinderd door wolken. Bijna een picture perfect… Tja… we hadden anders gehoopt. Hopelijk geen stilte voor de storm.
Over 12 uur komen we aan in de hoofdstad van Finland en dan hopen we dat de storm in de buik van Robert is gestild.
Terwijl een groot gedeelte van Europa gebukt zal gaan aan onder een hittedeksel, zijn wij blij dat de vooruitzichten voor de landen rondom de Baltische Zee een aangename 20-22 graden Celsius behelzen zonder enige regen in het vooruitzicht. En dan weet ik ook nog foto’s te maken van ons schip, maar voor al de Baltische zee.
Hopelijk is morgen een betere dag voor ons, maar natuurlijk voor Robert. Want dan bereiken we eigenlijk pas het startpunt van deze vakantie; het fantastische Helsinki in Finland.
Hoop echt voor Robert dat de buikgriep snel voorbij is.
Beterschap..en daarna veel plezier❤️
Liefs Gerard en Trudy