De eerste wassen zijn alweer gedraaid, het eerste avondmaal is alweer genuttigd en we kijken, moe maar voldaan, terug op een geweldige vakantie. We kunnen ons allebei niet voorstellen dat we meer dan drie weken geleden op een donderdagmiddag naar Travemünde reden om daar de boot naar Helsinki te nemen. Wat is er tussen toen en vandaag veel gebeurd en wat is het, wederom, een voorrecht om dat te kunnen en mogen meemaken.
We hebben een valse start gehad op de boot, maar in Helsinki hebben we heerlijk kunnen acclimatiseren en verder tot rust kunnen komen. Want nadat we met de boot in Tallinn zijn aangekomen, begint de achtbaan van indrukken, gevormd doorrondleidingen, wandelingen, mensen, geschiedenis, eten, prachtige steden en adembenemende natuur. Ik ga ze niet allemaal benoemen, maar ik denk dat Tallinn, Gdansk, Krakau en Dresden wel de hoogtepunten waren. En dan is er nog een speciale plek voor Auschwitz-Birkenau.
Want dit avontuur heet “The Baltic Way Home”. Dat is de manier waarop we via de Baltische Zee en de landen die daaraan grenzen zijn thuisgekomen, maar we zijn ook op een andere manier thuisgekomen. De verhalen en de geschiedenis van de landen en hun inwoners die we hebben aangedaan, hebben ons geraakt, aangegrepen als je wilt. Als je bedenkt dat er in onze achtertuin de afgelopen honderd jaar zoveel is gebeurd, is het bijna niet te begrijpen dat deze mensen vol hoop zijn en zoveel levenslust bezitten. Natuurlijk wisten we van de ellende die de nazi’s en de communistenhebben veroorzaakt. We weten en begrijpen het nu een klein beetje beter. En dat is precies wat reizen voor ons betekent.
En zo komen, na ontelbare ervaringen, 3.850 kilometer rijden, 1.300 kilometer varen, 212 kilometer wandelen, 23 dagen en 12 tussenstops, twee vrienden om 18.00 uur, op een andere manier thuis dan waarop ze vertrokken, aan in de Hanzestad Deventer. Oh ja, dat rijden was natuurlijk ook nog een dingetje; gaat dat goed met een nieuwe elektrische auto? Dat ging perfect. Nooit hebben we ons zorgen hoeven maken over het opladen van “onze dikke vette BMW”. Hoe materialistisch het ook klinkt, we zijn allebei dol op deze nieuwe auto.
En zo sluiten we, met heel veel trots, dit drieëntwintigste avontuur en het vijfhonderd eenentwintigste verhaal af. Dank jullie allen voor het meelezen, dat waarderen we enorm. En eindigen we zoals altijd…
Wees lief voor elkaar, zorg voor elkaar, blijf veilig en tot een volgende keer.
❤️ Robert en Ramon
Dank voor jullie prachtige, indrukwekkende, verhalen en foto’s!
xxx Mira