We starten vandaag rustig op en besluiten juist niet bij John F. en Jacky (Kennedy) te ontbijten, maar bij een dichtbij gelegen koffietent. Het is heerlijk en waarschijnlijk goedkoper, waarna we een belachelijk goedkope Bolt Taxi bestellen om ons naar de oude stad te brengen.
Daar ontmoeten we om 12 uur Marnix. Omdat de geschiedenis van Estland en Letland niet heel veel anders van elkaar zijn, besluiten we in deze stad niet de traditionele rondleiding te doen, maar juist de alternatieve.
Die rondleiding brengt ons naar de wijk Maskačka, de armste wijk van Riga en wat letterlijk betekent de Moskouse voorwijk. Een wijk tjokvol, vooral verdrietige, geschiedenis.
Marnix is de zelfbenoemde meest extroverte Let die er is. Nu kennen we niet alle Letten, maar we herkennen wel in z’n doen en laten dat hij extrovert is. Hij verteld alles met een glimlach en verteld dat de gemiddelde Let gedurende de COVID periode geen enkele moeite had om 2 meter afstand te houden. De gemiddelde Let houdt liever, in welke periode ook, het liefst 4 meter afstand.
Maskačka is de armste wijk van Riga en was ook de Joodse wijk van de stad. Hier staat de grootste overdekte voedselmarkt ter wereld, daar waar je Gulden nog echt een Daalder waard is. De vijf hallen zijn gebouwd met dank aan de, ooit nabij gelegen, Duitse Zeppelin hangars, die na de Eerste Wereldoorlog achter werden gelaten.
Voedselmarkten zijn altijd leuk om te bezoeken en we hebben dat nog 5 maanden geleden gedaan in Busan, Zuid Korea. Die overigens ook claimt de grootste voedselmarkt te zijn.
Vanuit de markt ontdekken we verder Maskačka en komen een markant gebouw tegen, dat “Stalin’s Birthday Cake” wordt genoemd. Er zijn er meerdere in de voormalig Warschau Pact landen en ze werden, geforceerd door de dictator, gebouwd naar voorbeeld van de Empire State Building. De arme Letten moesten het zelf betalen en bouwen. Het cynische is dat geen van deze verjaardagstaarten bewonderd zijn door Stalin, want allen kwamen gereed soms ver na zijn overlijden in 1953.
Nu huist in het gebouw de academie van wetenschappen en het is het enige gebouw in dit land de sikkel en hamer nog zichtbaar zijn. Net als de swastika, zijn de hamer en sikkel ook verboden uitingen in dit land. Maar deze uitingen van de Sovjet Unie zitten zo hoog in het gebouw, dat men het niet aandurft om ze te verwijderen. Feit is dat dit land één van de hoogste zelfdodingen kent van de EU. Ze durven het gewoon niet aan om ze te verwijderen op deze hoogte en daarom zijn alle viewpoints op grote hoogte gesloten.
Maar het meest trieste wat deze, Joodse, wijk is overkomen is de holocaust. Van de gehele stad was voor 1940 11% Joods, minder dan 5% heeft de oorlog overleefd.
Even triest is het verhaal van de gemiddelde Let sinds de Tweede Wereld Oorlog. Door het “spel” van de communisten en Nazi’s, kwamen de broers van de opa van Marnix tegenover elkaar te staan. De één opgeroepen door de Nazi’s, de ander door de commies.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Letland een vazalstaat van de Sovjet Unie en geloof met dat was net zo min een pretje. Het breekt letterlijk mijn hart de verhalen die Marnix, met een glimlach, verteld. Nog steeds leeft in 30% van de bevolking van dit land onder de armoedegrens gesteld door de Europese Unie. En het haalt de bloed onder mijn nagels vandaan als ik denk hoe lemmingen Henk en Ingrid, die klakkeloos de poedel van Venlo volgen, steen en been klagen hoe slecht ze het hebben. We hebben het te goed mensen!
Genoeg politiek. Terug naar Maskačka. Wat helemaal niet meer zo heet, want de Letse regering en de stad Riga proberen alle associaties met het voormalige Sovjet Unie en het huidige Rusland te wissen. Na drie uur levert Marnix af bij het vrijheidsmonument en gaan wij onze eigen weg.
We bezoeken onze favoriete, gelicenseerd, fruitwinkel. We drinken wat en keren vervolgens terug naar A22 om ons op te frissen voor de avond. We eten bij Olivia en sluiten de avond wederom niet al te laat af. Maar vooral terugkijkend op een indrukwekkende wandeltocht door Maskačka.
