Tot ongeveer 1910 waren de jaren redelijk goed voor het verenigde Korea, maar in dat jaar viel Japan binnen en deze overheersing duurde tot de capitulatie van het Japanse Keizerrijk na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Ergens op Jalta hadden de Roosevelt en Stalin al bekonkeld dat het Koreaanse schiereiland, tijdelijk, verdeeld zou worden. Het Noorden kwam in de invloedsfeer van de Sovjet Unie en het zuiden van de Verenigde Staten.
Zoals de geschiedenis, elke keer weer laat zien ging dat wel voor 5 jaar goed. Want op 25 juni 1950 viel het noorden het zuiden binnen en wisten bijna alles te veroveren. Vanuit de zee en dat kleine gebied werd samen met Verenigde Staten en de Verenigde Naties alles weer terugveroverd tot de 38e breedtegraad. Ook Nederland heeft daar een bijdrage aangeleverd, waarbij 122 militairen om het leven kwamen. Op 27 juli 1953 werd een wapenstilstand getekend en werd er er rondom die 38e breedtegraad een gedemilitariseerde zone ingesteld; de DMZ. Dit betekent ook dat de beide Korea’s nog steeds in oorlog zijn.
Een zone van 250 kilometer lang en 4 kilometer breed, gevuld met slechts 2 miljoen landmijnen. Maar het gebied is aan Zuid Koreaanse zijde uitgebreid met een extra bufferzone, waar niemand zonder vergunningen de buffer mogen betreden of verlaten. Want ja, er wonen mensen in de bufferzone. Vooral boeren, want het gebied is zeer vruchtbaar en dat komt vooral omdat er geen industrie. Is het voor Koreanen lastig om de bufferzone te bezoeken, voor toeristen is het relatief eenvoudig. Al in Nederland hebben we een bezoek gepland en dat gaan we op de tweede dag van het jaar 2026 uitvoeren.
Het klinkt allemaal ernstiger dan dat het daadwerkelijk is. Het voelt meer, zoals wij in het verleden, de Berlijnse muur of het IJzeren Gordijn hebben beslecht. Veel controle’s door militairen en wapenvertoon, maar zelfs met onze boeventronies mogen we de bufferzone betreden.
In die bufferzone moeten we ons wel aan de regels houden, waardoor de foto’s van vandaag spaarzaam zijn. Het eerste bezoek is aan één van de vijf gevonden tunnels, #3 in dit geval, die gegraven zijn door het Noorden om toch Zuid Korea binnen te vallen. Het is de verwachting dat er nog veel meer van deze tunnels zijn in de jaren 70. De afdaling en de wandeling naar tot vlak onder de daadwerkelijke grens is geen sinecure, maar is meer dan bijzonder. Vooral de laatste 300 meter waren voor onze lange oude mannen geen goede zaak voor de ruggen, vanwege het lage plafond natuurlijk.
Vervolgens rijden we naar de officiële observatiepost, waar het Zuiden het Noorden elkaar in de gaten houden. Ook hier mogen van het Noorden geen foto’s gemaakt worden, maar via verrekijkers zien we dan toch echt Noord Korea en de derde stad van dat land. Naast de diverse militaire installaties zien we ook nog drie bijzondere torens. De eerste is een stoorzender hoog op de berg aan de noordzijde, die GPS en telefoonverkeer verstoren. En daarnaast twee vlaggenmasten, die met regelmaat worden vervangen door een nog hogere vlaggenmast. De ene vlaggenmast vertoont de vlag van het noorden, de andere van het zuiden. Uiteindelijk is Zuid Korea gestopt met een vlaggenmast van 100 meter hoog, nadat het Noorden een mast van 160 meter hoog had geplaatst. Tja, Size does matter.
We brengen nog een bezoek aan het dorp waar de meeste boeren wonen en verlaten dan de bufferzone om terug te keren naar Seoul. Overigens, is de afstand tussen de beide hoofdsteden, Seoul en Pyongyang, slechts 200 kilometer hemelsbreed waardoor dit de kortste afstand tussen twee hoofdsteden is op het Aziatische continent.
En zo sluiten we deze dag, moe en voldaan, af in het hotel. Waar ik nu in de hotelbar van L’Escape dit verhaal aan het schrijven ben en zojuist op het nieuws lees dat de grote leider van Noord Korea, Kim Jong-un, zijn dertienjarige dochter, Kim Ju-ae, lijkt te hebben aangewezen als zijn opvolger.
Rest ons nog foto’s van deze fantastische dag.
Bijzonder he, daar op de grens met N-Korea. Je kunt er mensen zien en die weten dat ze gezien worden. Bijzonder “toneelstukje”… Maar tegenwoordig staan de luidsprekers uit, gelukkig voor jullie….