Ergens tussen alle beschreven indrukken heb ik ook gezegd dat ik een soort van light versie van deze blog zou publiceren, maar gezien het woorden tal van de eerdere verhalen dit avontuur is dit nog niet helemaal gelukt. Ik ga ervan uit dat dit nu wel wel het geval is. Het programma van vandaag en de voorbereidingen van gisteren zien er veelbelovend uit.
Na wederom een zeer internationaal ontbijtje, met gerechten uit alle windstreken van deze wereld, pakken we, alles wat buiten de koffers ligt, in. Als je ons kent, betekent dat we de koffers bijna meteen kunnen dicht ritsen en zijn het vooral de electronica met bijbehorende oplaadapparaten die in de handtassen moet worden gestopt.
En zo verlaten we voor de eerste keer dit hotel rondom om half elf per taxi om 15 minuten later aan te komen op het immense Seoul Station. Overigens, spreek je Seoul niet uit als: Se-oel, maar als Sool. Zoals de muziekgenre soul. Who cares. Na een Starbuck koffie begeven we ons naar de KTX platformen, waar we niet lang hoeven te wachten op een perronnummer en we al snel plaatsnemen op plek 5A en 5B van wagon 14 in de trein die ons met 300 kilometer per uur naar Gyeongju brengt.
Een rit die ons een eerste indruk van Korea geeft. Overigens weigeren ze hier over Zuid Korea te spreken; ze spreken hier over Korea als één land. Dat doen ze in het land van Kim Jong Un, wat wij kennen als Noord Korea, ook. Over de indruk gesproken, nou die is niet al te best. Toegegeven, het is winter. Geen bladeren aan de bomen en vandaag is ook nog eens een grijze dag. Die grijze kleur past prima bij de enorme betonnen flats, waar er wel 20 van bij elkaar staan, en die dan steden in dit land vormen. Zelfs de Bijlmer in Amsterdam is kleurrijker, behalve dan die betonnen badkuip die daar vlakbij het station staat.
Een treinreis die ons na ruim twee uur, via 5 stations, verder een taxirit van 12 kilometer, bij onze Hanok weet te brengen. Een Hanok is een traditionele Koreaanse (Han) woning (ok); Hanok. Je mag geen schoenen aanhebben, matrassen op de grond, een Ikea jaren ’70 interieur, voorzien van alle technische snufjes en een bad van 9 vierkante meter groot. Ooit in 2017, in Japan, hebben we een kamer gehad met dezelfde afmeting. Helemaal prima dus. Ook worden we nog eens zeer welkom geheten door de eigenaren en in gebrekkig Engels weten ze wel alle technische snufjes uit te leggen. Overigens die technische snufjes behelsen niet een gezellig gedimd lichtje. Nee, het zijn net geen TL balken, maar het licht is net zo vreselijk.
Na de adrenaline van de eerste ervaringen in Korea, begint nu de jetlag echt toe te slaan en we besluiten voor vandaag een uurtje rust te nemen en dat uurtje weten we tot twee keer toe uit te stellen. En na een douche en een toiletgang lopen we rond een uur of half acht lopen naar het historisch stadje Gyeongju. We zien in het donker verschillende verlichtte hoogtepunten, maar voor nu besteden we er geen aandacht aan. Dat komt morgen wel.
We eten okay-ish, maar het lekkerste gerecht bleek de Bulgogi. De Gimbap (Koreaanse sushi) was beduidend minder. Maar wel weer twee vinkjes op de Korean Food Bingokaart. Wellicht hadden we toch gebruik moeten maken van de lokale Brusselse frietkot 😃. Na een paar matige pilsjes, in ook een te fout verlichte kroeg, begeven we ons, per taxi, terug naar ons traditionele Koreaanse Woning. En daar… Daar komen, we voor vandaag, de grootste uitdaging tegen. Het toilet is verstopt. En leg dat maar eens uit tegen slecht Engels sprekende per telefoon uit. Overigens, is het Engels van dit echtpaar, beter dan ons Koreaans.
Het lukt allemaal en gedurende het wachten en handelen, probeer ik een light versie van het verhaal van vandaag te schrijven. We kunnen concluderen dat die specifieke missie, volledig, maar dan ook volledig, mislukt is. Wij gaan nu naar bed toe, wetende dat we vannacht met een gerust hart naar het toilet kunnen. Morgen een dag vol historie voor de boeg.
Jullie zijn al echt één met de locals…. Tot aan de verstopte WC-pot toe. Veel plezier daar nog! Groeten, Martin