In tegenstelling tot de laatste twee dagen, is vandaag de wekker onverbiddelijk en zitten we al om negen uur aan het ontbijt en rijden een half uur later, aan de linkerzijde van de weg, weg van ons laatste hotel in Groot Brittannië. Op weg naar Dover, want vandaar vertrekt de veerboot naar Duinkerken.
We hebben heerlijk geslapen en vervolgens ontbeten in onze herberg in Ball Hill, een gehucht met tweehonderd inwoners, die volgens mij allemaal gisteren in de herberg hebben gegeten of gedronken. Maar nadat de herberg gisteren om 10 uur ’s avonds dicht ging was het er heerlijk stil in onze gekoelde kamer. Hoe anders was dat gisteren in Oxford.
Om allerlei redenen, die ik later verklaar, hebben we geen haast en na wat huishoudelijke klussen hebben we pas om half één een pret moment, die dus meer als lunch dan ontbijt fungeert. Vervolgens wandelen we wat door deze stad, om naar de start te lopen van wat één van de hoogtepunten blijkt te zijn van deze vakantie; wij krijgen een rondleiding door de gebouwen die Oxford University vormen.
We hebben genoten van Bath, waar we op deze zondag nog een ontbijtje eten bij een lokale koffie- en broodjeszaak, om vervolgens de auto op te halen, te parkeren bij het hotel, vol te laden en vertrekken naar onze volgende bestemming, de universiteitsstad Oxford. En zo reden we rond een uur of elf uit Bath met Apple kaarten op standje toeristische route. Ik wist niet van het bestaan, maar Robert heeft die geheime knop blijkbaar weten te vinden.
Wat een heerlijk hotel, met twee majestueuze bedden inclusief een heerlijk, bijna onhoorbare, airco. En daar maken we de afgelopen nacht bijna 10 uur gebruik van, om vervolgens een simpel ontbijt te nuttigen bij mijn pret moment. Gedurende mijn laatste verhaal was ik volledig onduidelijk over de bestemming waar we nu zijn, behalve dat het anders is dan we deze reis hebben meegemaakt.
Vandaag is de dag van de langste rit hier op het Britse eiland en vertrekken we uit het mooie Wales, waar we nu al van weten dat we te weinig aan dit gedeelte van Groot Brittannië hebben besteed. Het is voor nu niet anders, maar deze lange rit besteden we nog redelijk wat tijd in Wales, met al haar natuurschoon.
Het was voor mij een onverwacht goede nacht in het oude station van Betws-y-Could. Ik houd niet van quirky, al is het appartement door een beroemde ontwerper gestileerd. Nee geef mij maar een luxe zakenhotel, met airco en vooral geen Perzische tapijten op de vloer. Maar eerlijk is eerlijk, de fan deed zijn werk goed en het bed lag heerlijk en zo heb ik bijna 9 uur achter elkaar geslapen. Voor mij een zeer quirky fenomeen, want meestal is 5 tot 6 uur wel de standaard.
Tijd om afscheid te nemen van Liverpool – een verrassend leuke stad, vol karakter, indrukwekkende architectuur en een rijke muziekgeschiedenis. Het verblijf in het Titanic Hotel, gevestigd in een oud stenen pakhuis uit de 19e eeuw (ooit de grootste stenen structuur ter wereld en opslagplaats voor rumvaten), maakte het helemaal af. Een unieke plek met veel sfeer.
Wat een heerlijke dag hebben we gisteren gehad en daarom besluiten we vandaag tot twee dingen. Als eerste slapen we uit, maar zijn we vroeg genoeg voor een ontbijt hier in het hotel. Ten tweede besluiten we niet naar Manchester met de trein te gaan, want gedurende de bustocht van gisteren bleek wel dat we nog lang niet alles in The Pool hebben gezien.
We hadden vandaag geen haast. Rond tien uur stonden we op en liepen we vanuit ons hotel richting het stadscentrum. Op het programma: twee heerlijk toeristische activiteiten, volledig gewijd aan de band waar je in Liverpool écht niet omheen kunt — The Fab 4, oftewel The Beatles.
Wat een geweldige roadtrip hebben we toch bedacht. Van grote steden, meren, dorpen,mensen en het is tot nu toe, allemaal goed. Zo ook was ons ontbijtje bij Sainsbury om vervolgens uit Windermere te vertrekken. We hebben te weinig gedaan met het dorp, maar ook met het Lake District. Het weer is te slecht, iets waar we niets aan kunnen doen, alhoewel we wisten dat dit een doorstart plaats was naar de volgende grote stad.
Terwijl ik dit tik, heb ik zojuist de meest magische mysterieuze tour achter de rug en wat hebben we daar op allerlei manieren van genoten. Terug naar `Glencoe, waar we ’s ochtends wakker wordt met een ontbijtmand waar we in badjassen heerlijk van genieten, maar ook weer redelijk snel afscheid van moeten nemen om naar onze volgende bestelling te rijden, midden in het Lake District.
Nadat we voor ons doen heerlijk uitslapen gaan we naar mijn eerste pret momentje en dat is een heerlijk ontbijt bij Pret-a-Manger. Even geen geheister met eggs, bacon, sausages and white beans in. tomato sauce, nee gewoon een pistoletje ham met appelsap. Laat duidelijk zijn dat dit geen klacht is. We hebben hier in Groot Brittannië heerlijk gegeten, met hier en daar de gebruikelijke teleurstellingen.
Het is zaterdagavond 7 juni, kwart over 10 lokale tijd, we verblijven in het Lake District nadat we vandaag The Dear Green Place eerder deze ochtend hebben verlaten. Ik ga met mezelf weer een keer de 1 uur challenge aan. 1 verhaal in een uur inclusief foto’s gepubliceerd op het net. Soms heb ik van die uitdagingen nodig, want anders verzand ik in een verhaal en geniet te weinig van de dag waarin we nu leven.
Vandaag nemen we met wisselende gevoelens afscheid van alle elementen vanAn t-Eilean Sgitheanach, the Isle of Skye. De natuur is geweldig, de weer elementen soms gewelddadig, de mensen meer dan vriendelijk en ons te kleine hotelkamer te licht en te klein.
Als schrijver van een dagelijkse blog is het niet altijd makkelijk om weer een unieke en/of grappige titel van het verhaal te bedenken. Dit zo’n verhaal en daarom heb ik gekozen voor “An t-Eilean Sgitheanach” wat de de Schots-Gaelische woorden zijn voor het Engelse “Isle of Skye”. In het Nederlands is dat dan weer “Het eiland van kunstleer”. Overigens is dat niet mijn eigen grap, maar die van MvL, waarvoor ik haar hartelijk dank als je het een leuk grapje vindt.
Fort William was helemaal ons plaatsje en alhoewel het gezellig was, werd het gisteren avond niet al te laat. Het was dan ook een maar een zondagavond hier in een dorpje in de Schotse hooglanden en ook hier moeten de hooglanders, net als de laaglanders, weer vroeg aan de slag. Weliswaar, de eerstgenoemde aan het werk en de laatstgenoemde als toerist op pad. En zo om kwart over acht de een aan een Engels ontbijtje en de ander aan een fruit ontbijtje, om al om kwart voor negen zaten we in de auto.
Achteraf kan ik nu zeggen dat het de laatste dag in E-din-burg het gezellig was en het daardoor te laat werd, waardoor we vandaag te laat vertrekken naar onze volgende bestemming. Na een snel ontbijtje in het Wilde appartement rollen we onze koffers naar de geparkeerde auto, laden we ze in de auto om vervolgens de Schotse hoofdstad rond een uur of half elf achter ons te laten.
Gisteren hebben we onze dag van vandaag al helemaal bedacht. Dus even geen English Breakfast, maar ook de Schotse kroonjuwelen kunnen ons gestolen worden. Overigens dat laatste feit wordt wel mede ondersteund door het gebrek aan kaarten deze hele dag. Gisteren zijn we muzikaal, maar niet al te laat geëindigd. Toch stappen we de Pret-a-Manger pas om half elf binnen, waar we, vrij-van-gebakken, simpele broodjes eten en vruchtensappen drinken.
Nadat we gisteren zonder problemen naar Bamburgh zijn gereden, zien we vandaag vol vertrouwen tegemoet om naar de grote stad Edinburgh te rijden. Maar dat kan natuurlijk niet zonder een goed Full English Breakfast, die we beide iets minder full maken door het schrappen van de blood pudding, oftewel bloedworst. Na het stevige ontbijt is de auto snel gehaald en de koffers ingeladen om op weg te gaan richting Auld Reekie. En et als gisteren kiezen we niet voor de snelweg, maar een route langs de prachtige kust van Northumbria.
Wat een heerlijke nacht hebben we gehad in het nieuwe hotel Dakota in Newcastle Upon Tyne, wat we afsluiten met een even fantastisch ontbijt. Het nadeel van een Europese vakantie is, dat ik zeker in het begin niet meer de ochtenden vroeg heb om een verhaal te tikken en zo schrijf ik dit verhaal in een leuke pub ergens in de avond in Edinburgh.
Ondanks de waarschuwingen voor hoge golven, die te zien waren op de schermen van het schip, bleef de avond en nacht rustig aan boord van de King Seaways en hebben we al wiegend heerlijk geslapen, om rond een uur of zeven Nederlandse tijd wakker. Voor deze overtocht niet zo relevant, maar de boot voert altijd de tijd van centraal Europa. Dus als je vanuit Engeland vaart, kan het zo maar zijn dat je je reservering met een uur mist. Of dat nu een uur te vroeg is of te laat, daar heb ik nu even geen zin in om dat te berekenen.
Vandaag is een reisdag, waar we zelf heel weinig inspanningen voor hoeven te doen. Het enige wat wij hoeven te doen vandaag zijn de ritsen sluiten van de tassen en koffers, ze verplaatsen naar de auto en vervolgens de auto te verplaatsen naar de haven van IJmuiden. Die laatste taak is overigens alleen door Robert uitgevoerd. En zo gebeurt het dat we rondom 11 uur in de auto zitten en afscheid nemen van ons hoekpaleis om anderhalve uur later bij de woning voor de komende 18 uur aan te komen; The King Seaways.
Het is maandagavond 26 mei 2025 en het is voor de allereerste keer dat ik thuis zit om het eerste verhaal van een nieuw avontuur te schrijven. Meestal schrijf ik zo’n eerste verhaal op Schiphol de dag voordat we naar een ver oord vertrekken en dat verre oord was meestal de Verenigde Staten.